Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Τι και πόσο…

Τι νιώθεις όταν κάποιος χάνεται, καθώς περπατά στην βροχή;
Τι ζητάς από κάποιον που σε νοιάζεται;
Τι αισθάνεσαι όταν κάποιος σου χαμογελά;

Πόσο παρασύρεσαι από τις σκέψεις των άλλων;
Πόσο πιστός είσαι στις δικές σου σκέψεις;
Πόσο σίγουρος είσαι για αυτά που βρίσκονται γύρω σου;

Φιλελεύθερες σκέψεις και νεωτερισμοί…

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει τα θέλω του, να τα υποστηρίζει και να τα διεκδικεί!
Μα και ο καθένας έχει τη δύναμη να επέμβει στην παράσυρση του μυαλού του.

Απ’ όσο είναι γνωστόν, οδηγούμαστε από το μυαλό και την καρδιά. Τι γίνεται όμως αν και οι δύο δρόμοι είναι λανθασμένοι, ή αν από την άλλη οι επιλογές σε μια στιγμή της ζωής μας είναι τρις, τρις είναι και οι δρόμοι… στον τρίτο όμως, ποιός μας κατευθύνει;

Είναι κάτι βράδια βροχερά ή και ξάστερα που γεννούνται μέσα μου τέτοιου είδους ερωτήματα και συνεχώς αυξάνονται και πληθαίνουν, και εγώ συνεχίζω ν’ αναρωτιέμαι και ν’ αναζητώ αιτίες και αφορμές…

Γνωρίζω ότι κάθε στιγμή είναι μοναδική (αυτό ισχύει αδιαμφισβήτητα)και πάντα θα υπάρχει το ελάχιστο διαφορετικό, ώστε να την τέρψη σε διαφορετική.

Όπως είπα στην αρχή, το να βλέπεις κάποιον να χάνεται στην βροχή, μου δημιουργεί έναν τόνο θλίψης, χωρίς καν να φαντάζομαι το τι ειπώθηκε πριν. Εξίσου, όταν ξέρεις ότι κάποιος σε νοιάζεται, πότε σου γεννάται η σκέψη να τον εκμεταλλευτείς και πότε όχι ;
Και το καλύτερο για το τέλος… όταν σου χαμογελούν μέσα από την καρδιά τους οι άνθρωποι, θέλεις να τους το ανταποδώσεις, να ρωτήσεις την αιτία αυτής της αντίδρασης τους ή μήπως κάτι άλλο;

Το κάθε ερώτημα καλύπτει ένα άλλο. Έτσι, υπάρχουν πάντα ερωτήματα και καθώς αυτά συνεχίζονται, γίνονται όλο και πιο δύσκολα… 

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

H χώρα στην οποία θέλω να ταξιδέψω.


Κάτι περίεργο σε περιτριγυρίζει.
Μια περίεργη αύρα.
Βυθίζεσαι στις μελωδίες τραγουδιών που εξαγνίζουν το μυαλό σου. Προσπαθείς να βρεις το δρόμο σου.
Προσπαθείς να κάνεις τις παραισθήσεις παρόν και να δώσεις πνοή στις φαντασιώσεις σου.
Προσπαθείς.
Ονειρεύεσαι.
Αλλά δεν σου είναι πλέον αρκετό.
Δεν είναι αρκετά αληθινό.
Κλείνεις τα μάτια και ο νους σε ταξιδεύει στη χώρα όπου τα όνειρα παίρνουν μορφή.
Τι όμορφη χώρα!
Περιμένεις αυτόν που θα φέρει το φως στα μεσάνυχτα της ζωής σου. Αυτόν που θα αποτινάξει το μαύρο πέπλο που σκεπάζει τη καρδιά σου.
Αυτόν που θα της βάλει φωτιά.
Αυτόν που θα γαληνέψει τη ψυχή σου και θα τιθασεύσει το τέρας που κρατά τα κλειδιά της φυλακισμένης σου ελευθερίας.
Αυτόν που θα αναστατώσει την ύπαρξη σου και θα σου δώσει λόγο να ζεις.
Τον μόνο που θα καταλαβαίνεις όταν όλα μοιάζουν ακατανόητα. Αυτόν που μαζί του θα πάρεις το ρίσκο να κυνηγήσεις το ουράνιο τόξο.
Αυτόν που θα σε ολοκληρώσει.
Και όταν τον βρεις, θα είναι σαν να πέφτουν σταγόνες βροχής στην έρημο και να ανακουφίζουν την δίψα του ταλαιπωρημένου εδάφους.
Και εσύ θα αφήσεις τις σταγόνες να ταξιδέψουν στο κορμί σου.
Εσύ, το διψασμένο έδαφος.

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Στα χρώματα που ζεις



Μ' αρέσουν τα χρώματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα. Αγαπώ το κόκκινο, το πράσινο,το κίτρινο και το καφέ. Στα όνειρα μου φτιάχνω ουρανό και γη. Βάζω κόκκινο και κίτρινο και βγαίνει ηλιοβασίλεμα Βάζω καφέ και πράσινο και βγαίνει φύση.


Όλους κατά βάθος μας αρέσει να κάνουμε όνειρα, ακόμα και αν είμαστε σίγουροι πως ποτέ δεν θα πάρουνε μορφή. Πολλές φορές κάτι που ζητάς, το βλέπεις στο όνειρο σου και σου φτάνει. Ξέρεις πως δεν το άγγιξες στην πραγματικότητα, πως δεν το αισθάνθηκες δικό σου, μα το είδες ξανά για κάποια δευτερόλεπτα


Τίποτα δεν είναι αρκετό, μα μαθαίνεις ν' αποδέχεσαι τα πράγματα ως έχουν.
Τίποτα δεν είναι τέλειο, αλλά αξίζει την αγάπη σου.
Τίποτα δεν έχεις χάσει, αλλά νιώθεις μισός.


Αν μπορούσα σε κάθε αίσθημα ν' αντιστοιχούσα και από ένα χρώμα, θα έλεγα πώς η χαρά πάει με το πράσινο, η φιλία με το μπλε, ο έρωτας με το κόκκινο, η λύπη με το γκρι - μαύρο, η πλήξη με το καφέ και πάει λέγοντας...


Δεν είναι έτσι όμως!Δεν κάνει η στιγμή το χρώμα, αλλά το χρώμα την ανάγκη μας για κάτι καλύτερο,πιο χαλαρό, φιλικό, όμορφο.


Ποιός είναι ικανός να πρι ότι το δάκρυ σημαίνει πόνο;


Ποιός είναι ικανός να πει ότι το μαύρο σημαίνει πόνο;


Αγαπώ τα δάκρυα χαράς και ο πόνος μένει στην καρδιά. Το πόσο πονάς, το ξέρεις μόνο εσύ και πόσο ευτυχισμένος είσαι που δάκρυσες, μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις!


Ισορρόπησε τον εαυτό σου στις συνθήκες που ζεις με το πόσο αντέχεις.
Άσε τα χρώματα να κάνουν παιχνίδια γύρω σου και χαμογέλα!

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Το είχα μέσα μου καιρό...

Είναι άξιο απορίας, πολλές φορές να σκεφτόμαστε γιατί συμβαίνουν τόσο άσχημα πράγματα στην ζωή μας, γιατί κάτι που χάνουμε εμείς ή που δεν μας δόθηκε καν η ευκαιρία να το ζήσουμε, άλλοι το έχουν και το χαίρονται! 
Θα πρέπει να ομολογήσω πως και εγώ η ίδια για πάρα πολύ καιρό, προσπαθούσα μέσα μου να απαντήσω σε πολλά "γιατί"... Η απάντηση αυτού του ερωτήματος είναι για τον καθένα διαφορετική(όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό). Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο καθένας μας αν κοιτάξει γύρω του, θα δει ανθρώπους με καλά και άσχημα στοιχεία, ανθρώπους που παρακαλάνε να μην δουν το ξημέρωμα και άλλους πάλι να είναι σε ετοιμότητα για να γευτούν το καινούργιο - άγνωστο του μετά. 
Πήρα τα δυο άκρα(γιατί έτσι κατά την γνώμη μου βρήκα την απάντηση στο πολύπτυχο και ομοούσιο ερώτημα μου "γιατί") και κατάλαβα τελικά πως κανείς μας δεν τα έχει όλα και αν ακόμα φαίνεται κάτι τέτοιο στην εικόνα του, κανείς δεν ξέρει τι θα του επιφυλάσσει το μέλλον. Αντίστοιχα αν κάποιος άλλος τα βλέπει όλα σκούρα γύρω του, πιστεύω πως κάποια μέρα θα δει το πολυπόθητο φως.

Νιώθω πολύ μικρή για να λέω μεγάλα λόγια, αλλά και αρκετά μεγάλη για να υποστηρίξω την άποψη ότι αν δεν ελπίζεις στο καλύτερο και αν δεν προσπαθείς να αγαπήσεις τα όσα έχεις, καλύτερα να μην ζεις! Βαριά αυτή η λέξη, αλλά ακόμα πιο οδυνηρή είναι η έλλειψη κάποιου που αγάπησες και δεν σταματάς να λες το ρήμα αγαπώ στο χρόνο μέλλοντα όταν αναφέρεσαι για αυτόν. Ακόμα πιο οδυνηρή η αλήθεια που αντικρίζουν τα μάτια σου, όταν βλέπεις πως αν ήταν εδώ, όλα θα ήταν διαφορετικά, όλα θα ήταν εύκολα.
Σε κάτι τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να σκέφτεσαι το τι έχασες και το πόσο σου κοστίζει αυτή η απώλεια και η ανάγκη να ήταν εδώ, αλλά το τι έμαθες από τούτο τον άνθρωπο, τι χρωστάς σε αυτόν τον άνθρωπο, πόσο σε αγάπησε.

Αυτή την στιγμή είμαι σπίτι, η ώρα πάει μεσάνυχτα και εγώ, εδώ, μπροστά από μια άψυχη οθόνη, και ένα ποτήρι κρασί, δίνω ξανά πνοή στις στιγμές που με οδήγησαν εδώ, που με έκαναν να δέχομαι το τώρα, να με δυναμώνει το πριν και να ζωγραφίζω το δρόμο του αύριο. Πίνω λοιπόν για το αύριο που αδημονεί να με δει, για το τώρα για εμένα και για όσους δουν την ανάρτηση μου αυτή και για το παρελθόν μου που με έχει πικράνει...

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Ήθελα κάτι να πεις

Ποτέ δεν σου είπα
Ποτέ μου δεν προσπάθησα
Κρυβόμουν πίσω από στίχους
Ζωγράφιζα τους τοίχους

Ποτέ δεν κοίταξα
Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα
Την ανάσα σου να καίει
Σε αγαπώ να λέει

Ποτέ δε σου έδειξα
Αυτά που είναι γραμμένα
Για πάντα τυπωμένα
Στο νου και στην καρδιά

Μόνο σήμερα, μόνο τώρα μπορώ
Μόνο σήμερα και αυτό έχω να πω

Και θα πέθαινα μόνο για ένα φιλί
Και θα πέθαινα αρκεί να ζούσες εσύ
παράταγα πίσω όλη τη ζωή
Και θα πέθαινα μόνο για ένα σου φιλί

Ποτέ δεν κοίταξες
Ποτέ σου δε γεύτηκες
Τα χείλη αυτά που καίνε
Τα μάτια αυτά που σε αγαπάνε

Ποτέ σου δεν άνοιξες
Μια αγκαλιά για μένα
Με μάτια σκυφτά
Δειλά με κοίταζες

Μόνο σήμερα, μόνο τώρα μπορείς
Μόνο σήμερα και αυτό έχω να πεις

Και θα πέθαινες μόνο για ένα φιλί
Και θα πέθαινες παραδέξου το και εσύ
παράταγες πίσω όλη τη ζωή
Και θα πέθαινες μόνο για ένα μου φιλί.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...