Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Άλλο ένα καλοκαίρι



Να και το φετινό καλοκαίρι , σιγά σιγά αποχωρεί από το παρασκήνιο. Με αργά βήματα και με ζεστό αέρα μας γνέφει, γεια χαρά .

Να και το φετινό καλοκαίρι , ζήτημα αν σου είπα δυο φορές πως σ’ αγαπώ. Δεν ήταν καιρός για αγάπες. Η ζέστη εκνευριστική, η δουλειά ολημερίς και η υπομονή ελάχιστη. Εγώ θα το κάψω  το καλοκαίρι μου σου έλεγα γιατί μου αρέσει να τα δίνω όλα για όλα!

Μα τελικά ούτε φωτιά στην άμμο δεν είδαμε μαζί.  Με κατέκλυσαν οι υποχρεώσεις, τα γεγονότα και οι ακεφιές.

Να και το φετινό καλοκαίρι, αναρωτιέμαι γιατί σε άφησα να φύγεις. Με το μυαλό στις παραλίες και τα μεθύσια, άφησα στον αέρα ότι θα με ζέσταινε τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Να και το φετινό καλοκαίρι, δεν ξέρω πως τα κατάφερα έτσι και τώρα αγχώνομαι για τον χειμώνα.

Μα τελικά σου είπα πόσο σε είχα ερωτευτεί ή σε άφησα να φύγεις χωρίς να το γνωρίζεις;
Γαμώ το , τίποτα δεν θυμάμαι μετά από τόσα μεθύσια.

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Με την ψυχή στο στόμα



Τρέχω να σε φτάσω.
Τρέχω για τα θέλω μου.
Τρέχω γιατί μου αρέσεις. 

Από πίσω σου, πατώ πάνω στις δικές σου πατημασιές λες και ακολουθώ το δρόμο της καρδιάς σου. Σε λάσπες και σε αμμουδιές, σε δρόμους και λίμνες. Είμαι ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά. Κρατάω απόσταση ασφαλείας μήπως καμία μέρα γυρίσεις και καθώς με κοιτάξεις να μου δείξεις άλλο δρόμο να πάρω σηκώνοντας το χέρι σου και δείχνοντας μακριά.

Έχουν ρυθμό τα βήματα σου. Κάποιες φορές είναι βαριά και σέρνονται στην άσφαλτο, ενώ άλλες είναι ανάλαφρα σαν να περπατάς πάνω σε βαμβάκι. Όταν αγχώνεσαι και όταν γελάς το νιώθω. Δεν μπορείς πλέον να μου κρυφτείς γιατί ζω μέσα στα σημάδια που αφήνεις στο πέρασμα σου.

Έχουμε περπατήσει μαζί, έχουμε τρέξει και για κακή μου τύχει έχω σκοντάψει και μαζί σου. 
Είναι μέρες που λαχανιάζω, με την ψυχή στο στόμα σ' ακολουθώ, για να σε φτάσω και άλλες που σε σπρώχνω από πίσω για να προχωρήσεις, να ζήσεις την επόμενη μέρα, να χαρείς!

Δεν ξέρω ως πότε θα σ' ακολουθώ. Ίσως μέχρι να νιώσεις και πάλι δυνατός και να μην φοβάσαι να κοιτάζεις πίσω. Ίσως πάλι μέχρι να νιώσω εγώ δυνατή και να αρχίσω να χαράσσω το δικό μου δρόμο, να σταματήσω να βασίζομαι στα βήματα σου.

Μέχρι εκείνη τη μέρα έχουμε καιρό ακόμα. Σε άκουσα να λες σε κάτι φίλους πως αύριο θα πας να περπατήσεις το βράδυ στην παραλία. Μαζί σου θα είμαι και εγώ εκεί.
Να πάμε νωρίς για να δούμε και το ηλιοβασίλεμα που μου αρέσει πολύ, σου φωνάζω!
Μα εσύ που να με ακούσεις...

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Κίτρινες φωτογραφίες



Θα σου πω τι μου αρέσει.
Μου αρέσουν οι κίτρινες φωτογραφίες.

Οι στιγμές που φωτογραφίσαμε για να τις βλέπουμε ξανά και ξανά
να παλιώνουν.

Λησμονώ την μελωδία που είχε το γέλιο σου.
Οι κόρες τον ματιών σου κατάμαυρες 
με υπνώτιζαν.

Αγαπώ τις κίτρινες φωτογραφίες όπως αγάπησα και εσένα.

Με χαμόγελο πατούσαμε και οι δυο το κουμπί 
και αμέσως γεννιόταν μια ανάμνηση.

Σ' αγαπώ,
κάποτε στο είχα πει.
Τώρα πια δεν ξέρω πόσο έχουν κιτρινίσει αυτές οι λέξεις...


Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Αξίες και Όνειρα




  Δύο λέξεις, έντεκα γράμματα και το μονοπάτι μιας ζωής που μόλις αφέθηκες να εξερευνήσεις. Μα ο ενθουσιασμός της νέας αρχής γρήγορα εξατμίζεται όταν αντιλαμβάνεσαι σε πόσο μαύρα νερά κολυμπάς. Και κλείνεις τα μάτια και πέφτεις στα γόνατα και παρακαλάς να γυρίσεις πίσω.
  Πίσω, τότε που δεν ήξερες πολλά, γι’ αυτό όλα ήταν εύκολα. Το έχουν πει πολλοί άλλωστε ότι η άγνοια είναι ευτυχία. Παρακαλάς να γυρίσεις πίσω, τότε που ο ρομαντισμός δεν εξαντλούνταν στα όρια μιας νύχτας πάθους και το σ’ αγαπώ είχε διάρκεια μεγαλύτερη. Πίσω, τότε που φλέρταρες με τα μάτια και όχι με σχόλια σε φωτογραφίες. Τότε, που άφηνες τον άλλο να σε ανακαλύψει και δεν του παρουσιαζόσουν με προετοιμασμένες ατάκες, που αλλάζουν αυτό που είσαι αλλά θα τον κάνουν εγγυημένα δικό σου.
  Και μετά ανοίγεις τα μάτια και συνειδητοποιείς ότι δε γίνεται να γυρίσεις πίσω. Και τα νερά στα οποία κολυμπάς, μαυρίζουν και βαθαίνουν. Και λίγο πριν βυθιστείς, συνέρχεσαι και ψάχνεις τρόπο να φέρεις το πίσω, εδώ. Και η αναζήτηση αυτή, ξέρεις ότι μπορεί να πάρει χρόνια. Όπως ξέρεις και ότι μπορεί να μη καρποφορήσει. Εάν όμως το καταφέρεις, θα ανοίξεις την πόρτα σε έναν παράδεισο που λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν. Και θα στροβιλίζεσαι σε μία δίνη ατέρμονη και ασύγκριτα δυνατή.
  Γιατί το γράφω αυτό ακριβώς, δεν ξέρω. Η μάλλον ξέρω. Γράφω γιατί αυτό που ψάχνω, το βρίσκω σε λάθος άτομα. Σε άτομα που για εμένα δεν σημαίνουν πολλά. Οι πράξεις με αγγίζουν, μα οι ψυχές δεν ταυτίζονται. Δεν ξέρω πώς να στο πω.


Να σου χαμογελάω και να φωτίζεσαι, αυτό θέλω. Να με κρατάς από το χέρι και να γελάς. Αυτό.




Κείμενο μιας φίλης 

photo by http://www.santabanta.com/photos

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Νομίζω πως σε ξεπέρασα



Μακάρι να ήξερα τι ρόλο παίζουν στη ζωή μας τα όνειρα. Νόμιζα πως σε είχε διαγράψει το μυαλό μου όμως απ' ότι φαίνεται θα κρύφτηκες στο υποσυνείδητο.

Σε είδα να με πιάνεις από το χέρι και εγώ να κατεβάζω το μανίκι μου για να μη δουν οι άλλοι πως είμαστε μαζί. Είδα επίσης εσένα να μου λες πως ότι και αν κάνω σου αρέσει. Μα πως είναι δυνατόν; Ποτέ δεν ήμασταν μαζί και ποτέ δε θα μου έλεγες κάτι τέτοιο. Μπορεί κάποτε να ήθελα αυτά να ήταν αληθινά όμως πια νομίζω πως σε ξεπέρασα.

Έστω μια φορά το χρόνο θα σε δω σε κάποιο όνειρο μου, σαν να μην πρέπει να σε ξεχάσω.
Λες και θα σε συναντήσω ξανά κάποια μέρα για να μου πεις κάτι, να μου δώσεις κάποιο μήνυμα.

Νομίζω πως για το παρελθόν ήσουν καλός, όμως για το παρόν και το μέλλον μου χρειάζομαι κάποιον με τον οποίο θα νιώσω σιγουριά.

Ήρθε και έφυγες. Ήρθες και έφυγα.
Δεν έχει σημασία πιο από τα δυο έγινε αλλά ποιος δείλιασε πρώτος.
Γιατί εσύ ήσουν δειλός.

Όμως τώρα πια νομίζω νομίζω πως σε ξεπέρασα.
Αλήθεια, σε ξεπέρασα;




photo by Sabina Panayotova

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Ο χoρός του έρωτα




Ίσως απόψε σε δω ξανά στο όνειρο μου
Και να με φωτίσεις με τα μάτια σου.

Αν μπορούσα θα ήμασταν μαζί
μα η γη καθώς γυρίζει μας υποβάλλει σε χορό.

Καθώς  γέρνω τα χέρια από τη μια πλευρά
εσύ γυρνάς την πλάτη.
Κάθε φορά που λυγίζω την μέση μου για ν’ ακουμπήσω  πάνω σου
μ’ ένα άλμα βρίσκεσαι μακριά.

Και τότε αρχίζω να τρέχω, να πηδώ, κύκλους να κάνω γύρω σου
για να σε πάρω αγκαλιά.
Να μην αφήσω την φορά της γης να σε πάρει πάλι.

Πόσο δύσκολος είναι ο χορός του έρωτα.
Ο χορός της έλξης και της συντριβής.

Κουράστηκα για απόψε.
Αύριο θα χορέψω ξανά για εσένα.

Μόνο μια χάρη σου ζητώ.
Έλα ξανά στο όνειρο μου,
να με μαγέψουν τα μάτια σου
άλλο δρόμο να μην πάρω.

Εσένα ν’ αγγίξω με τον ερωτικό μου χορό.


Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Ψάθινο καπέλο




Τι κι αν έξω βρέχει 
εκείνη την γαλάζια θάλασσα έχω στο νου της

Να ξαπλώνει στην άκρη της 
και σεντόνι της το άσπρο κύμα

Ο ήλιος να της φιλάει τα μάγουλα 
ώσπου να κοκκινίσουν
και εσύ να την παρατηρείς 

Ψάθινο καπέλο και γυαλιά
την είδες χτες στην παραλία

Ψάθινο καπέλο και γυαλιά
μια μορφή χαρούμενη και οικεία 

Εκείνη σαν κοιμάται βλέπει κοράλλια,
νιώθει τον ζεστό αέρα να της φυσά τα μαλλιά
και το άρωμα της Ελλάδας την  κάνει να νιώθει πιο ήρεμη από ποτέ


Ψάθινο καπέλο και γυαλιά
την είδες χτες στην παραλία

Ψάθινο καπέλο και γυαλιά
μια μορφή χαρούμενη και οικεία 

Η θάλασσα γαλήνια, λαμπερή
και η άμμος χρυσή προβάλει

Μα εσένα πιο πολύ αυτή σ' έχει μαγέψει 
και δίχως άλλη σκέψη, μίτε υπομονή
μπαίνεις στον όνειρο μαζί της 

Στην άμμο τώρα κυλίεστε μαζί  
και στα δροσερά νερά αναζωογονείστε 

Με το άρωμα της Ελλάδας
να ταξιδεύετε σε ομορφιές που τέλος δεν γνωρίζουν.


Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Καμία ελπίδα



Όταν η αγκαλιά της συνάντησης 
υποδέχεται το "αντίο"
είναι καλύτερα να κουρνιάζεις στον καναπέ σου

παρά να πικραίνεσαι.


Δεν υπάρχει μόνο η ελπίδα αλλά και η λογική.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Ήταν μοιραίο

Ήταν μοιραίο να σε συναντήσω 
και μοιραίο να σ' ερωτευτώ.

Στο σκοτάδι να σ' ευχαριστήσω 
και στο φως να σε κοιτώ.

Ήταν μοιραίο να σε γνωρίσω
και μοιραίο να σε θέλω από το πρώτο λεπτό.

Θέλησα εγώ να σε κερδίσω,
να γίνεις πάνω στο κορμί μου κεραυνός.

Τώρα κάθε φορά που βρέχει θυμάμαι τα βράδια μας που ήταν έντονα  σαν αστραπές.

Όμως κάτι μέσα σου αλλάζει 
και έχεις πάψει τα ίδια να θες.

Ήταν μοιραίο να λυγίσω
και μοιραίο να σ' ερωτευτώ.

Στο φως πλέον σαν με κοιτάζεις
κάνεις λες και δεν είμαι εδώ.

Ήταν μοιραίο να με αφήσεις
και μοιραίο να σκοτωθώ.

Του χρόνου τέτοια μέρα ίσως πάλι με ζητήσεις
μα να ξέρεις πως δεν θα είμαι εδώ.



Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Εγωιστής έρωτας, ναυαγός



Του νησιού μου ο φάρος σ' έσωσε 
και σου έδωσε τροφή.

Όταν έβρεχε 
το στήθος μου σε σκέπαζε σαν στέγη μητρική.

Όταν ο ήλιος έκαιγε
το κορμί μου σ' αγκάλιαζε, δροσιά ερωτική.

Και έμεινες χρόνια σ' αυτό το νησί.
Αγαθά και πανηγύρια
σ' έναν έρωτα που έζησες ολοκληρωτικά στιγμή προς στιγμή.

Ώσπου μια μέρα και άλλοι ναυαγοί 
κατέφθασαν πολλοί.

Νερό και αγάπη ζήτησαν με χέρια ανοιχτά
αθώα και ξεκάθαρα.

Και εσύ τότε άρχισες να καταπατάς το νησί μου,
να κόβεις τα άνθη του και να με πονάς
χωρίς συναίσθημα κανένα.

Σ' άφησα να πάρεις πάλι το καράβι σου
και να φύγεις μακριά
να ζήσεις άλλα πολλά και να γευτείς ακόμα περισσότερα.

Ώσπου μετά από μήνες 
ο φάρος μου σ' εντόπισε μέσα στη μαύρη θάλασσα να ψάχνεις το νησί μου
και ύστερα έσβησε ...  

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...