Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Τι μπορώ να κάνω για εσένα

--> 
Το σίδερο στην σάρκα μου
Και ο καπνός στην ατμόσφαιρα
Τα κάνουν όλα πιο δύσκολα
Τι θέλεις να κάνω;

Αν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια
Και το στόμα να κλείσω
Να σταματήσω τις φωνές
Τα ουρλιαχτά να πνίξω

Αν μπορούσα να σκίσω
Το σκοινί που σε κλέβει
Και ζωή να μεταγγίσω
Στο σόμα που γέρνει

Αν μπορούσα να πάρω
Τη μορφή της ζωής σου
Ουράνιο τόξο να γίνω
Της χθεσινής βροχής σου

Και αν εσύ με σκεφτόσουν
Προτού φύγεις ταξίδι
Σε μέρη και χώρες
Που έχουν πάει άλλοι ήδη

Τότε το κορμί αυτό
Που κρατάω εγώ στα χέρια
Θα είχε ακόμα αναπνοή
Και όχι θέση στα αστέρια.

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

άτιτλο*



Το μέλλον δεν με τρομάζει.
Μια νύχτα μου έδειξε το σκληρό του πρόσωπο
και έκτοτε το έχω συνηθίσει.

Νιώθω τυχερή και άτυχη

Πόσο χαίρομαι γι' αυτά που έχω ζήσει .
Απέραντη δύναμη νιώθω μέσα μου 
απ' την αγάπη που έχω προσφέρει και έχω δεχτεί.

Πόσο λυπάμαι για ό,τι έχω χάσει και έχω πληγωθεί.
Απέραντη πίκρα έχω νιώσει απ' την αδικία της ζωής.

Δεν έχω εχθρούς,
 εγώ έχω συνοδοιπόρους.

  Νιώθω τυχερή και άτυχη.
    Αδύνατον να γράψω τι νιώθουν άλλοι ...

                         

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Η τύχη δεν σ' αγαπάει


Η τύχη δεν σ' αγαπάει.
Μόλις της δείξεις ότι την εμπιστεύεσαι σε κάνει ότι θέλει
και της αρέσει να σε χρησιμοποιεί.

Η τύχη δεν νιώθει, δεν πονά, δεν αισθάνεται.
Εμείς οι άνθρωποι φτιάξαμε αυτή τη λέξη για ν' αποδίδουμε κάπου τα μικρά συμβάντα.

Αν πιστεύεις σ' αυτή δεν πρέπει ποτέ να της το δείξεις,
γιατί θα σου πάρει κάτι που έχεις και αγαπάς ή δεν θα σου δώσει κάτι που θέλεις.
Αν πάλι, αδιαφορείς για την έννοια της και δεν την θες στη ζωή σου, 
αυτή θα έρθει από μόνη της, ακάλεστη και ελκυστική...

Εγώ, εσύ, εμείς, όλοι 
γινόμαστε πιόνια της.

Γιατί  δεν μπορώ να της αντισταθώ
              δεν μπορείς να της αντισταθείς
            δεν μπορούμε, δεν μπορούν...

Ακούει τη φωνή της ψυχής μου και κάθε φορά που λέω από μέσα μου τι θέλω,
αυτή κάνει τα βρώμικα κόλπα της και μου χαλάει το όνειρο.

Είναι κλέφτρα η τύχη
και εμείς τα θύματά της.

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Πεταμένο γράμμα

Δεν θα μιλήσω για μίση και για αγάπες.

Δεν θα θίξω ανάγκες και δεν θα προσβάλλω προσευχές.

Θα αραδιάσω κάποιες λέξεις στο χαρτί 
και αυτές θα πάρουν το δρόμο τους

θα ξέρουν ποια είναι η θέση τους.

Τα σημεία στίξης θα πετούν πάνω απ'το γραπτό μου,
και σαν πουλιά που πυροβολούνται στον αέρα,
θα πέφτουνε και θα χωρίζουν τις προτάσεις.

Θα σου γράψω:

Τι λόγια μου αξίζουν;
και ποιά εσύ προτιμάς;

ένα άτομο σαν όλα τα άλλα είμαι
ένα άτομο με λάθη και ελπίδες πολλές.

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Mόνο φωνή ...

Μου αρέσει να σ' ακούω να μιλάς.
Μπορείς να μου πεις για ιστορίες που δεν έζησες ποτέ.

Παραμύθια και αλήθειες,
δεν με νοιάζει
αρκεί να σ' ακούω να μου μιλάς.

Πες μου για ψυχές
χρώματα και  συντριβές

Μίλησε μου για έρωτες, φιλίες
αλλά αν θες
και για χαμένες στιγμές.

Πες μου για εσένα.

Άσε με να ταξιδέψω
με τη χροιά της φωνής σου.

Να σταματάει ο χρόνος
και εγώ να σε ακούω

Να ανοίγει η γη στη μέση 
και εγώ να κρατιέμαι απ' την χροιά σου.

 Και συνεχίζω να ακολουθώ
το επι βοής κάλεσμά σου.

Για φαντάσου,
έτσι υπάρχω και ζω

Ξεδιψάω ακούγοντας αυτή τη φωνή

Κοιμάμαι βλέποντας τα χείλη που σχηματίζουν
τις μυστικές σου λέξεις.

Για φαντάσου,
όλα όσα αγαπώ.

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Δεν θέλω να σ'αγαπήσω


Δεν θέλω να σ’ αγαπήσω, 
ο,τι αγαπώ μου το παίρνει ο χρόνος. 

Είναι εγωιστής και βίαιος. 

Ζηλεύει τη χαρά μου  
και φυλακίζει την ελπίδα μου. 

Μοχθεί το γέλιο μου 

και σημαδεύει τη ζωή μου. 

Δεν μπορώ να τον κοροϊδέψω. 

Τον βρίσκω μπροστά μου σε κάθε βήμα. 

Είμαι μόνη και μάχομαι με την παντοδυναμία του. 


Προσπαθώ να τον πολεμήσω 

μα αυτός ήδη με έχει χτυπήσει. 

Προσπαθώ να τον αφοπλίσω 

μα αυτός ακόμα και το φύλλο το κάνει μαχαίρι. 

Δεν μπορώ να σ’ αγαπήσω, 

ό,τι έχω ανάγκη μου το σκοτώνει ο χρόνος. 

Άκουσε με σου λέω! 


Δεν μπορώ να σ’ αγαπήσω. 


Φοβάμαι πως θα με νικήσει πάλι.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Εσύ

Σε λυπάμαι
και δεν δείχνω κατανόηση,
γιατί ποτέ δεν ήσουν ο εαυτός σου.

Κάθε μέρα γνώριζα
ένα νέο πρόσωπο,
εσένα.

Η καρδιά;
Διχασμένη.
Απροσάρμοστη και άτολμη.
Χαμένη σε μπυραρίες με γυναίκες γυμνές.

Η αλήθεια σου;
Πάλι καλά που θυμήθηκες
και αυτή τη λέξη.

Μα, δεν θα σου απαντήσω,
θα σ' αφήσω να σκεφτείς
από μόνος σου.

Ότι δεν είναι αληθινό καταστρέφεται
ξεχνιέται στο πέρασμα του χρόνου.

Έτσι είσαι εσύ και οι ιδέες σου.

Κάπως έτσι θα ήμουν και εγώ.
Μα άλλαξα δρόμο.

Το αλκοόλ είναι ο αισθηματισμός σου.
Το γυμνό, η σεμνότητά σου.
Και ο χαρακτήρας σου, ένα τσαλακωμένο χαρτί.

σε πυροβολώ...

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Φυλακισμένη ψυχή

Δεν την άφηναν ν’ αναπνεύσει
για πολύ καιρό


Την είχαν φυλακίσει
και της πρόσφεραν μόνο νερό,
να ξεχνάει τη δίψα της
για να μην έλεγε όσα ήξερε.

Δεν την άφηναν να εκφραστεί
και η αλήθεια τόλμησε να πει
όλα όσα γνώριζε

και ο κόσμος αγνοούσε.


Έλεγε :
Όσες εποχές και αν περάσουν
όσα φρούτα και αν γευτούμε
τόσα πιο πολλά θα ξέρουμε

και μπορεί να μην υποφέρουμε
όταν την αλήθεια
μέσ’ τα μάτια αντικρίσουμε.

Ίσως εκείνα τα λόγια
να μην σήμαιναν για εσένα πολλά

Ίσως πάλι να έκρυβαν
όλη την πραγματικότητα μέσα τους.

Δεν βγήκαν με χαρά απ’ την καρδιά
παρά με μαράζι και πικρία.


Δύστυχη αλήθεια,
στέρεψες με τόση ασάφεια.


Ήσουν γλυκιά και παράλληλα πικρή


Έλεγες :
Όσες εποχές και αν περάσουν
όσα φρούτα και αν γευτούμε
τόσα πιο πολλά θα ξέρουμε
και μπορεί να μην υποφέρουμε
όταν την αλήθεια
μέσ’ τα μάτια αντικρίσουμε.



Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Πόσο σε θέλω


Ως τον ουρανό σε θέλω
Ως εκεί που κατοικούν τα σύννεφα
Ως εκεί που αγκαλιάζουν οι ψυχές όσων αγαπούσα και αγαπώ
Ως εκεί που θα με στείλεις το βράδυ
Ως τη γειτονιά των αστεριών σε θέλω

Ως το κέντρο της γης σε θέλω
Ως εκεί απ' όπου πηγάζουν όλα
Ως εκεί που αγκαλιάζουν τα κορμιά όσων αγαπούσα και αγαπώ
Ως εκεί που θα με βρεις το πρωί
Ως τη γειτονιά του Άδη σε θέλω

Ως εκεί που φτάνει η αγάπη
Ως εκεί που κλαίει η αλήθεια
Ως εκεί που λήγει ο πόνος σε θέλω

Ως εκεί που νιώθω οτι ζω
Ως το τέλος του κόσμου
Ως τη μέρα που θα συναντηθούμε σε θέλω
Ως τον ουρανό

Τόσο σε θέλω.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...